Graag geef ik mijn impressie van de kinderen in groep 8 van de As Siddieq-school in Amsterdam, nu ik 6 lessen met ze filosofeer over burgerschap, binnen het project Samenleven Doe Je Zo (2011). In vergelijking met de andere vijf scholen in de Baarsjes waar ik voor hetzelfde programma gastdocent ben, en in vergelijking met nog andere scholen in Amsterdam of Rotterdam,  Velzen-Zuid of Woerden, vind ik het een verademing om in deze klassen te komen.

De kinderen zijn rustig en respectvol. Ze zijn bekend met het programma van de Vreedzame School, en -al heb ik geen zicht op de oorzaken van hun gedrag- ze gedragen zich als schoolmodellen. Netjes de vinger opsteken. Elkaar toesissen dat ze stil moeten zijn omdat iemand anders het woord heeft. Niet zelden hoor ik: "Juf ik ben het niet eens met Melike, want zij zegt zus, maar ik denk dat het zo zit." Blijkbaar wordt er goed naar elkaar geluisterd. Het filosofische niveau van de gesprekken ligt erg hoog, doordat genoeg concentratie én filosofisch talent aanwezig is.

Wat ik zeg, geldt voor zowel de jongens- als de meisjes-klas. Misschien komt de grote mate aan rust en de focus in de klas door dit feit, dat ze niet gemengd zitten, in een tijd van opspelende hormonen. Maar ik ben niet degene die hierover zou moeten speculeren, want ik zie alleen een resultaat.

Zelfs bij de meisjes, waar een ochtend geen juf aanwezig was geweest, heerste rust, toen ik als nieuwe gastdocente op bezoek kwam. Er was geen enkele baldadigheid. Ook niet bij de jongens: geen pogingen om te zieken of brutaal te doen. Geen poging om mij als nieuwe juf uit te proberen of grenzen te verkennen. Normaal gesproken zitten in iedere klas wel één of meerdere kinderen die het niet voor elkaar krijgen om recht te blijven zitten of hun mond te houden. Normaal zit er opgehoopte onrust bij enkelen, zodat iedere mogelijkheid wordt aangegrepen om zichzelf te uiten op een ongecoördineerde manier.

Zo niet in deze klassen. De kinderen leken geen opgekropte onrust te hebben. Natuurlijk spraken ze wel eens voor hun beurt of zat er wel eens iemand wat te tekenen. Maar ze leken goed te begrijpen wie er de baas was. Dit uitte zich in het ritueel van de klasse-vertegenwoordiger die mij bij binnenkomst onmiddellijk verwelkomde met: "Welkom, wilt u misschien koffie of thee?"  Maar ook in het respect van de hele klas. Het is geen ongezonde hiërarchie; ze werden voor mijn gevoel niet beknot of bekneld of anderszins onder de duim gehouden. Ze leken blije, vrije kinderen, die totaal niet op hun mondje gevallen waren en eerlijk durfden te zeggen wat ze vonden. Maar alleen zonder de onrust of baldadigheid.

Misschien ligt het aan de klassen, de lieve kinderen zelf. Misschien aan het scheiden van de geslachten. Misschien aan de Vreedzame School. Misschien aan de goede docenten. Misschien aan een dagelijks gebed en de rust en vertrouwdheid die een geloof kunnen bieden. Ik weet het niet.

In ieder geval wil ik dit aan u vertellen.

Heel erg bedankt dat ik les kan geven bij jullie.

Hartelijke groet,
Sabine Wassenberg
filosoof @ WonderWhy